Het is weer komkommertijd. Op de tv, in de winkels en ook bij ons, maar daar later meer over.
Laten we beginnen met de foto bovenaan de pagina. We krijgen regelmatig de vraag of dit een foutje is. Nee dit is geen foutje, maar we wachten nog op de goede foto! 
Dit weekend weer een druk weekend gehad. Zaterdag was de dag dat we zouden helpen de caravan op te ruimen in Renesse. We zouden met zijn allen gaan, maar we werden vrijdag gebelt door het KDV (voor de leken onder ons: KinderDagVerbljf) of we Fenna wilden ophalen. Ze was niet lekker. Maar heel de dag 80 cc gedronken en wat ze ophad dat kwam er aan de bovenkant of onderkant (in willekeurige volgorde) weer uit. Dus Marco is alleen gegaan en Rianne en Damian en Fenna zijn thuis gebleven. Wil graag de mijnheer die de Twinny Load heeft bedacht hartelijk danken. De caravan was binnen 2 uur opgeruimd, maar we zijn met 6 man anderhalf uur bezig geweest proberen 1 fiets op dat ding te krijgen. Een twinny load is zo burgelijk ding dat je achterop je auto zet om fietsen mee te nemen. En het liefst als je hem niet gebruikt dan ook zo'n zwart kapje er op zodat heel de wereld weet en leest dat je een twinny load hebt.
Maar met 6 man en 3 nationaliteiten had Marco gelukkig de meeste inzicht. Hij kreeg het voor elkaar de fiets dan toch mee te nemen (banken plat en achterin de auto 
)
Zodagochtend op visite bij Robert en Lydia. Lydia die binnen 3 weken bevalt van een baby. Tenminste als het op de uitgerekende datum komt dan 
. Het was erg gezellig en Damian heeft zich prima vermaakt met de hond aan een touwtje. Fenna heeft zich ook voorbeeldig gedragen. Totdat ze een erg moe werd en een fles nodig had. We dachten even dat het de eerste maandag van de maand was om 12:00.
Zondagmiddag werden we verblijd met een bezoek van Richard en Angelie. Fenna en Damian waren weer helemaal door het dolle heen dat ze er waren. Fenna bleef maar lachen tegen Richard en Damian liet aan Angelie zien hoe je nu schoenen aan trekt:
Nu zullen jullie wel denken waar blijft die komkommertijd nou. Nou jullie hebben geluk want we waren net aan dat stuk toegekomen. Zoals altijd doen Richard en Angelie even helpen bij het eten maken. Terwijl ze druk bezig waren met de overheerlijke fruitsalade en het snijden van komkommers…
.. dan wil Damian natuurlijk ook kijken. Hij gaat dan op het aanrecht zitten en gaat kijken of helpen (zover je het helpen kan noemen) het gaat hem er meer om dat hij helpt met opeten. Want als hij daar prinsheerlijk op het aanrecht zit, kunnen zijn grijpgrage handjes natuurlijk overal bij. En de meloen en komkommer is best een heerlijke combinatie. Maar je kan natuurlijk nog veel meer doen met komkommer. Want wat is er lekkerder dan een verwenweekend in een beautyboerderij waar je tegen betaling van 199 euro 2 dagen heerlijk wordt verwent. Een modderbad, een banaanmassage, een theezakjes verfrissing voor onder je oksels en natuurlijk de komkommer wordt veelvuldig gebruikt.
Kan het ook anders? Ja hoor. Koop voor 1 euro een komkommer en geef hem aan Damian.
Wat krijg je dan? Nou dit:
En zo vliegt het weekend weer voorbij. Volgend weekend gaan we met Richard en Angelie naar de dierentuin. De kinderboerderij zoals Angelie hem noemt. Blijdorp dus.
Natuurlijk gaan de 2 aapjes ook mee aapjes kijken.
Dinsdagavond nog even lekker genieten dat de kids er niet zijn. Marco gaat gelijk vanuit zijn werk naar Rianne haar werk, en we beginnen de avond met een heerlijk etentje op een terras.
Natuurlijk gaat het gesprek over de kids. Hoe lekker het ook is dat ze weg zijn, je blijft er toch in je hoofd mee bezig. Hoe gaat het, wat zijn ze aan het doen, slapen ze wel goed, etc etc.
We zetten de kids toch maar even uit het hoofd en gaan op weg naar de Bioscoop.
Hier staan Angelie en Richard al te wachten. Nadat ook Alewin, Ashwinta en Peter zijn gearriveerd gaan we naar binnen. We gaan DE piratenfilm van 2006 bekijken. DE is volgens mij ook de enige piratenfilm dit jaar 
Het is een goede film, alleen het einde is vrij open. Wel slim bedacht want nu moet je zeker deel III en waarschijnlijk IV en V ook gaan bekijken.
Natuurlijk hebben we weer de nodige foto's gemaakt, maar we krijgen ze niet van de mobiele telefoon af ;-(
Al met al weer een reuze gezellige avond.
Maandag 24 juli 2006 was het dan weer zover. het jaarlijkse uitje (behalve verleden jaar i.v.m. geen oppas) naar de Tilburgse kermis met Leo en Ellen. Deze keer op een maandag. Nee niet een maandag maar DE maandag. Oftewel Roze maandag.
De dag dat heel gay(minded) nederland naar de kermis gaat. Het is toch een apart volk hoor. Niet raar of iets dergelijks want wij hebben helemaal niks tegen deze mensen. Iedereen is wat dat betreft voor ons gelijk.
Maar wat we proberen uit te leggen is dat je ze er wel zo uithaalt. Dit is natuurlijk niet bij iedereen zo, maar er zijn er bij die stralen het gewoon uit. Onderweg naar de Kermis kwamen we in een file terecht. En naast ons komt een renault cabriolet te staan. Hierin zitten 4 uitgelaten jongens. Een cabrio is natuurlijk een chickmagnet. Als er dan 4 jongens in zitten dan begin je al te twijfelen. We hadden al een lichtbruin (verkeerde woordkeuze?) vermoeden dat het niet echt hetero's waren. Ons vermoeden werd versterkt door onze autoramen. Deze stonden open in verband met het warme weer en hierdoor konden we dus letterlijk de verhalen horen die ze aan het vertellen waren. We zullen jullie de details besparen maar ons werd gelijk duidelijk dat er geen twijfel meer mogelijk was.
Aangekomen op de kermis bleek de parkeergarage helemaal vol te zijn waar we normaal parkeren. Dan maar de parkeer en rijden optie. Voor slechts 50 eurocent wordt je met de bus naar de kermis gebracht en terug weer bij de parkeerplaats gedropt. We hebben onze ogen uitgekeken. Alles was roze versiert, heel veel mensen in het roze en de kledingkeuze van diverse mensen was dusdanig aangepast dat ook wij met open monden hier naar keken.
Het minst leuke wat we gezien hebben is dat je genaait wordt waar je bij staat. We hebben het hier niet over de bezoekers maar over de kermis exploitanten. Rianne en Leo gingen in een zweefmodel attractie deze gaat 52 meter de lucht in. Mensen voor hun betalen 5 euro en als hun aan de beurt zijn gaat er een ander kaartje over de prijs en staat er ineens 6 euro per rit. Rianne vertelt dit tegen Marco. Marco had niet zo zin om mee te gaan (de bangerik durfde natuurlijk niet) en staat samen met Ellen te wachten. Hij hoort het gesprek van de wachtende mensen en kan het niet helpen dat hij hoort:
Wel duur hoor: 8 euro voor een ritje!
Marco gaat gauw even kijken bij de kassa en inderdaad. Er staat nu op het kaartje 8 euro.
In slechts 5 minuten tijd gaat de prijs van 5 naar 8 euro. Volgende keer de vrouw van de kassa maar zoenen. Want als je genaait wordt dan moet er toch minstens ook gezoend worden?
Het leukste wat ik gezien had was iemand met een t-shirt. Als je de gratis krant Metro kent dan weet je dat dit een groene tekst is met een soort wereldbol ervoor. Er had er 1 een shirt aan ook het groene wereldbolletje en de juiste kleur groen. Alleen inplaats van Metro stond er Hetro. Er waren momenten dat we dachten: Ik wil ook zo'n t-shirt.
Zondag 23 juli 2006 was de kidsday 2006 Hoe toepasselijk die 2006!
Na lang overleg (en veel zeuren van Marco) is er besloten om naar de Linnaeushof te gaan.
Dit is europa's grootste speeltuin en hier is ook een waterspeelparadijs. En water is wel wat die kleine rakkers
kunnen gebruiken met dat warme weer. Na veel zeuren van Familie en vrienden toch besloten om niet
met een grote groep te gaan, maar gewoon met zijn vier euhh vijf nee met zijn achten te gaan.
We hebben hiervoor gekozen zodat de kids lekker met elkaar kunnen spelen en er niet door iedereen aandacht
van ze wordt gevraagd. De reistijd bedraagt een klein uurtje en om dit een beetje op te breken, hebben we 2 grote picknickmanden bij en deze gaan we dan ook onderweg ergens nuttigen. Om 08:50 stonden Damian en Fenna (zat) bepakt en bezakt en vol ongeduld klaar om te vertrekken. Ook papa en mama waren klaar. Een uniek verschijnsel want dat we alle 4 op tijd klaar zijn komt maar zelden voor. Gelukkig zijn wij niet de enige met dit probleem want ook Carina en Sander hebben last van kinderen die op het laatste moment nog wat willen, nog wat doen, of over hun nek gaan. Sem was deze keer de schuldige want de kleine knaap moest wel nog even een fles voordat ze weg konden. Om 09:40 kwam de familie van Loon dan toch aangereden. Na het vertellen tegen Damian dat Luna in die auto zat was hij niet meer te houden. Alsof zijn leven er van af hangt rent hij hard roepend: LUNA LUNA naar de auto. En ja hoor daar zit Luna in de kinderstoel. De twee kijken elkaar verliefd of verveeld (dat weten we nu nog steeds niet, maar we denken het eerste) aan en zo vertrekken de 2 gezinnetjes richting de Linnaeushof.
We worden uitgezwaaid en het gevoel komt boven of we op schoolreisje gaan. Beteuterde gezichtjes zwaaien ons uit, en je ziet ze denken: wij willen ook mee!.
Ik vraag me eigen af, hoe ik mijzelf, RIanne en de kids onder de achterbank krijg als we weer terugkomen. Want dat hoort toch wel bij een schoolreisje. Terugkomen en dan verstopt onder de banken zitten, waarbij de ouders zich afvragen: Waar zijn de kinderen nou.
Bij de gedachte dat er onder de achterbank maar een maximale ruimte is van 3 centimeter laat ik het idee maar snel uit mijn hoofd varen. Ook autorijden vanonder de achterbank is niet iets wat ik dagelijk doe.
Maar goed we zijn op weg. 2 auto's bepakt en bezakt helemaal vol. Ik denk bij mijzelf we zitten nu al helemaal vol, en dit is nog maar voor 1 dag! Ik kijk met angst en beven naar 8 september. Dan moeten we 2 weken weg! Hoe gaan we dat in hemelsnaam doen! Maarja dat is weer een zorg voor later.
Onderweg zie ik een dat er binnen 1200 meter een parkeerplaats aan komt. We zijn al halverwege en de picknickmanden zijn nog steeds vol. Ik kijk achterom. Ze liggen alletwee in een diepe slaap. Ik vraag me af of stoppen nu wel zin heeft. Ze slapen zo lekker.
Rian… Rianne…..geen antwoord. En zo kan ik er nog eentje bij optellen die van de wereld is en zich in dromenland bevind. Ik bel Carina en ook bij haar heerst er een serene rust op de achterbank. We besluiten om maar niet te stoppen en om in de Linnaeushof de picknickmanden aan te breken.
Wat ons als eerste opvalt is dat het er erg schoon is. We ergeren ons dan ook dood dat als we s'avonds wegrijden dat mensen het niet kunnen opbrengen om een vuile luier in de prullebak (die om de 10 meter staan) te gooien, maar gewoon naast de auto in het gras gooien.
Maar laten we bij het begin beginnen. Op weg naar de kassa nemen we de folder even door.
- Kinderen tot 2 jaar gratis
- volwassen 8 euro
- 65+ voor 6,50 euro
Als nederlander ga je natuurlijk denken. Fenna nou die behoort tot de kinderen onder de 2. Damian hmmm moeilijk.
Is 2 jaar en 5 maanden nu onder de 2 of toch erboven. Ik probeer Rianne nog in het hokje 65+ te plaatsen, maar ook dat komt ook niet echt overtuigend over.
Dus gewoon maar 3 kaartjes kopen dus. Carina is voor en zegt: 2 kaartjes alstublieft. Ze rekent af en krijgt de 2 kaartjes. Damian staat voor haar en Carina zegt tegen Damian: Kom op doorlopen dan kan ik er door. Zo staan Damian en Carina al in het park. Ik zie het en denk: Hmm nu kan ik ook wel om 2 kaartjes vragen. Ik draai onwennig op mijn voeten en kijk naar de mevrouw aan de kassa. Ik draai me nog even om naar Rianne om te kijken waar ze is en denk ja ik ga het doen. Even moed verzamelen en ja hoor ik ben er klaar voor. Ik draai mij met een ruk om en kijk de vriendelijke dame achter de kassa diep in haar ogen aan. Het floept echt zo maar uit mijn mond:
3 kaartjes graag !
Op het moment dat je dan voorbij de kassa bent, dan denk je natuurlijk weer: Ik had ook gewoon 2 kunnen zeggen, maar je zal net zien!
In het park gaan we eerst even op zoek naar een bankje in de schaduw. Deze is gelukkig snel gevonden, en we beginnen met het uitpakken van de picknickmanden. Achteraf blijkt dit ook niet zo geweldig idee. probeer maar eens 2 glunderende kinderen een broodje te laten eten terwijl er om hun heen meer dan 150 speeltoestellen zijn.
Gelukkig weten we Luna zo gek te krijgen dat ze plaatsneemt op een of ander kiep/draai/schuif/speeltoestel en dan kan Damian natuurlijk niet achterblijven. Deze gaat naast Luna zitten en slaat zijn arm om haar heen (nee hoor dit is niet in scene gezet ).
Als ook de allerkleinste van een fles zijn voorzien gaan we naar het peuter en kleutergedeelte. Hoewel Damian er waarschijnlijk voor kiest om in het gedeelte voor de grotere kinderen te blijven, gaat hij toch met Luna mee naar het peutergedeelte. Hier zijn ze natuurlijk niet te houden. Luna zit met een grote smile op een zogenoemde WipKip en Damian is al aan het botsen op een soort trapkar, waar het botsen natuurlijk verboden is. Hij trapt uit alle macht en vliegt over de baan. Kon hij dat al vraag ik aan Rianne? Blijkbaar wel antwoord ze. De kids hebben een geweldige tijd. Ze vliegen van de zandbak naar de glijbaan, en van de wipkip naar de draaimolen.Als het wat warmer wordt verkassen we naar het waterparadijs. Hup de zwembroek aan en genieten van de verkoeling. Als we genoeg afgekoeld zijn verkassen we terug naar het speelparadijs. We gaan lekker zitten onder een grote boom en de schaduw is heerlijk. Het is nu kwart over vier en je merkt dat de kinderen moe worden. Ze hebben natuurlijk niet hun middagslaapje gehad en dat breekt ze nu op. Ze zijn niet lastig o.i.d. maar ze komen bij ons zitten terwijl er zoveel om hun heen te doen is. We nemen nog een ijsje en rond kwart voor vijf gaan we even een patatje eten. Waarschijnlijk zijn ze dadelijk zo moe dat ze in de auto in slaap vallen, en dan kunnen ze beter gelijk naar bed, dan dat we dan thuis nog wat moeten eten. Nadat we heerlijk hebben gegeten hebben we besloten om dit 1 keer per jaar te gaan doen. 1 keer per jaar een kidsdag. Je mag alleen mee als je kinderen hebt t/m 16 jaar. We kunnen niet wachten tot de volgende kidsdag!
Terwijl wij dit aan het bespreken waren, was Damian er tussenuit geslopen. Hij liep hand in hand met een meisje van een jaar of 8. Ze vertelde dat hij bovenaan een trap stond. gereed om in een trapauto te stappen die op een baan rijd van 3 a 4 meter hoogte. Omdat hij waarschijnlijk zo graag wilde is Rianne hier met hem dan maar in gegaan.
Zo komt aan alle leuke dingen een eind en zo ook ons dagje aan de Linnaeushof. Als alles weer ingeladen is beginnen we aan de terugreis. In mijn hoofd draait een film terug van de dag. Ik zie hierin de glunderende/lachende/intens genietende kinderen. Maar ook de ouders glunderen. Wat is het toch fijn om ook weer eens een keertje klein te zijn!
Vorige week is het idee ontstaan om eens een kidsday te houden.
Een kidsday is een dag speciaal voor (hoe raad je het) de kids. We wilden het weekend op zaterdag of op zondag met de kids een dag weg. Maarja waar ga je heen? Rianne vroeg of het niet leuk zou zijn voor Fenna en Damian om ook Luna en Sem mee te nemen. Dit was wel een goede suggestie en zo gezegd zo gedaan hebben we contact gezocht met Carina en Sander om te vragen wat de plannen waren het weekend.
Die hadden wel oren naar de kidsday en we spraken af om op zondag met de kinderen ergens naar toe te gaan. We zouden samen nog wel even kijken waar we naar toe zouden gaan. Dierentuin? Strand? Kabouterland? Er waren mogelijkheden zat.
Carina belt nog even terug en vertelt dat ze plannen hadden om op zaterdagavond uit te gaan eten. Nu heeft Rianne al een tijdje de wens om dit eens te gaan doen zonder de kinderen, en we vertellen dat als we oppas kunnen regelen dat we dan wel mee gaan. De oppas is snel geregelt en we verheugen ons allebei op het etentje zonder de kids. Soms heb je wel eens dat je echt naar dat soort dingen hunkert. Vroeger zei je: Wat eten we? Oh weten we nog niet. Zullen we gaan uit eten? Ja is goed en vroem weg was je.
Tegenwoordig gaat dit wat minder makkelijk. Maarja daar kies je voor! Op weg naar het restaurant zegt Rianne: Ik moet nog wel even pinnen. Nee joh zegt Carina je kan daar ook pinnen!. In het restaurant aangekomen gaan we lekker binnen zitten. Het had net gehoost en we zagen ons etentje al letterlijk in het water vallen als we buiten gingen zitten.
Achteraf had buiten misschien beter geweest want binnen was het toch nog vrij warm. Gezelligheid kent geen tijd en de tijd vloog om met het kleppen (de dames) en eten (de heren) en dan komt de ultieme vraag: Nemen we nog een toetje? De ijskaart ziet er overheerlijk uit, maar toen we naar het restaurant liepen hebben we een "SWIRL" verkooppunt gezien. De keus is moeilijk. Nemen we een toetje in het restaurant of een heerlijke Swirl.
De keus moeilijk? Ech nie!! WIJ WILLEN SWIRL !!!!!
Maarja is het nog open. Het is ondertussen al kwart voor 10. Sander komt op het lumineuze idee om er even heen te lopen en te kijken of ze nog open zijn.
Glunderend stapt hij weer binnen. Zo rond 10 uur, half elf gaan ze sluiten.
YES we kunnen dus nog een swirl nemen. De ober komt lang en vraagt of we een keus hebben kunnen maken. We kijken allemaal bedenkelijk naar de ober en wrijfen over onze buikjes. Het was wel erg veel, dus doe maar een kop koffie, want er kan niet echt meer een ijsje bij. Nog nooit heb ik vier mensen zo glashard zien liegen als tegen deze ober Nadat we snel de koffie (en het HELE schaaltje met snoepjes) op hebben. (Ik zie de ober al voor me als hij de tafel gaat opruimen en beteutert naar het LEGE schaaltje kijkt, en de zinnen nog even herhaalt in zichzelf: Nee een ijsje kan er echt niet meer bij).
Maar goed de koffie is op, we betalen snel met pin en haasten ons naar de SWIRL kraam. Ik wil wel een grote met aardbeien, meloen en stukjes chocola klinkt om me heen.
Als we aan de beurt zijn zegt Rianne tegen Marco: Geef mij even je portemonnee want ik moet nog pinnen. Hmmmm ik heb net de laatste 5 euro als fooi in het restaurant gegeven. Sander heeft geen portemonnee bij en Carina heeft alleen losgeld bij. We gooien de inhoud van alle portemonnee's bij elkaar en als we de boodschappenbriefjes, knopen, pasfoto's etc er tussenuit hebben gevist (wat kunnen vrouwen allemaal in een portemonnee stouwen zeg) schrapen we genoeg bij elkaar om 4 kleine swirls te kopen.
We ploffen op een bankje aan het water neer en genieten van het uitzich en de natuurlijk zo overheerlijke bij elkaar geschrapte swirl.
Wat een heerlijke avond. Dit beloofd wat voor morgen !
