Zondag 23 juli 2006 was de kidsday 2006 Hoe toepasselijk die 2006!
Na lang overleg (en veel zeuren van Marco) is er besloten om naar de Linnaeushof te gaan.
Dit is europa's grootste speeltuin en hier is ook een waterspeelparadijs. En water is wel wat die kleine rakkers
kunnen gebruiken met dat warme weer. Na veel zeuren van Familie en vrienden toch besloten om niet
met een grote groep te gaan, maar gewoon met zijn vier euhh vijf nee met zijn achten te gaan.
We hebben hiervoor gekozen zodat de kids lekker met elkaar kunnen spelen en er niet door iedereen aandacht
van ze wordt gevraagd. De reistijd bedraagt een klein uurtje en om dit een beetje op te breken, hebben we 2 grote picknickmanden bij en deze gaan we dan ook onderweg ergens nuttigen. Om 08:50 stonden Damian en Fenna (zat) bepakt en bezakt en vol ongeduld klaar om te vertrekken. Ook papa en mama waren klaar. Een uniek verschijnsel want dat we alle 4 op tijd klaar zijn komt maar zelden voor. Gelukkig zijn wij niet de enige met dit probleem want ook Carina en Sander hebben last van kinderen die op het laatste moment nog wat willen, nog wat doen, of over hun nek gaan. Sem was deze keer de schuldige want de kleine knaap moest wel nog even een fles voordat ze weg konden. Om 09:40 kwam de familie van Loon dan toch aangereden. Na het vertellen tegen Damian dat Luna in die auto zat was hij niet meer te houden. Alsof zijn leven er van af hangt rent hij hard roepend: LUNA LUNA naar de auto. En ja hoor daar zit Luna in de kinderstoel. De twee kijken elkaar verliefd of verveeld (dat weten we nu nog steeds niet, maar we denken het eerste) aan en zo vertrekken de 2 gezinnetjes richting de Linnaeushof.
We worden uitgezwaaid en het gevoel komt boven of we op schoolreisje gaan. Beteuterde gezichtjes zwaaien ons uit, en je ziet ze denken: wij willen ook mee!.
Ik vraag me eigen af, hoe ik mijzelf, RIanne en de kids onder de achterbank krijg als we weer terugkomen. Want dat hoort toch wel bij een schoolreisje. Terugkomen en dan verstopt onder de banken zitten, waarbij de ouders zich afvragen: Waar zijn de kinderen nou.
Bij de gedachte dat er onder de achterbank maar een maximale ruimte is van 3 centimeter laat ik het idee maar snel uit mijn hoofd varen. Ook autorijden vanonder de achterbank is niet iets wat ik dagelijk doe.
Maar goed we zijn op weg. 2 auto's bepakt en bezakt helemaal vol. Ik denk bij mijzelf we zitten nu al helemaal vol, en dit is nog maar voor 1 dag! Ik kijk met angst en beven naar 8 september. Dan moeten we 2 weken weg! Hoe gaan we dat in hemelsnaam doen! Maarja dat is weer een zorg voor later.
Onderweg zie ik een dat er binnen 1200 meter een parkeerplaats aan komt. We zijn al halverwege en de picknickmanden zijn nog steeds vol. Ik kijk achterom. Ze liggen alletwee in een diepe slaap. Ik vraag me af of stoppen nu wel zin heeft. Ze slapen zo lekker.
Rian… Rianne…..geen antwoord. En zo kan ik er nog eentje bij optellen die van de wereld is en zich in dromenland bevind. Ik bel Carina en ook bij haar heerst er een serene rust op de achterbank. We besluiten om maar niet te stoppen en om in de Linnaeushof de picknickmanden aan te breken.
Wat ons als eerste opvalt is dat het er erg schoon is. We ergeren ons dan ook dood dat als we s'avonds wegrijden dat mensen het niet kunnen opbrengen om een vuile luier in de prullebak (die om de 10 meter staan) te gooien, maar gewoon naast de auto in het gras gooien.
Maar laten we bij het begin beginnen. Op weg naar de kassa nemen we de folder even door.

- Kinderen tot 2 jaar gratis
- volwassen 8 euro
- 65+  voor 6,50 euro

Als nederlander ga je natuurlijk denken. Fenna nou die behoort tot de kinderen onder de 2. Damian hmmm moeilijk.
Is 2 jaar en 5 maanden nu onder de 2 of toch erboven. Ik probeer Rianne nog in het hokje 65+ te plaatsen, maar ook dat komt ook niet echt overtuigend over.
Dus gewoon maar 3 kaartjes kopen dus. Carina is voor en zegt: 2 kaartjes alstublieft. Ze rekent af en krijgt de 2 kaartjes. Damian staat voor haar en Carina zegt tegen Damian: Kom op doorlopen dan kan ik er door. Zo staan Damian en Carina al in het park. Ik zie het en denk: Hmm nu kan ik ook wel om 2 kaartjes vragen. Ik draai onwennig op mijn voeten en kijk naar de mevrouw aan de kassa. Ik draai me nog even om naar Rianne om te kijken waar ze is en denk ja ik ga het doen. Even moed verzamelen en ja hoor ik ben er klaar voor. Ik draai mij met een ruk om en kijk de vriendelijke dame achter de kassa diep in haar ogen aan. Het floept echt zo maar uit mijn mond:
3 kaartjes graag !
Op het moment dat je dan voorbij de kassa bent, dan denk je natuurlijk weer: Ik had ook gewoon 2 kunnen zeggen, maar je zal net zien!
In het park gaan we eerst even op zoek naar een bankje in de schaduw. Deze is gelukkig snel gevonden, en we beginnen met het uitpakken van de picknickmanden. Achteraf blijkt dit ook niet zo geweldig idee. probeer maar eens 2 glunderende kinderen een broodje te laten eten terwijl er om hun heen meer dan 150 speeltoestellen zijn.
Gelukkig weten we Luna zo gek te krijgen dat ze plaatsneemt op een of ander kiep/draai/schuif/speeltoestel en dan kan Damian natuurlijk niet achterblijven. Deze gaat naast Luna zitten en slaat zijn arm om haar heen (nee hoor dit is niet in scene gezet ).

[image:179:c:l=p]

Als ook de allerkleinste van een fles zijn voorzien gaan we naar het peuter en kleutergedeelte. Hoewel Damian er waarschijnlijk voor kiest om in het gedeelte voor de grotere kinderen te blijven, gaat hij toch met Luna mee naar het peutergedeelte. Hier zijn ze natuurlijk niet te houden. Luna zit met een grote smile op een zogenoemde WipKip en Damian is al aan het botsen op een soort trapkar, waar het botsen natuurlijk verboden is. Hij trapt uit alle macht en vliegt over de baan. Kon hij dat al vraag ik aan Rianne? Blijkbaar wel antwoord ze. De kids hebben een geweldige tijd. Ze vliegen van de zandbak naar de glijbaan, en van de wipkip naar de draaimolen.Als het wat warmer wordt verkassen we naar het waterparadijs. Hup de zwembroek aan en genieten van de verkoeling. Als we genoeg afgekoeld zijn verkassen we terug naar het speelparadijs. We gaan lekker zitten onder een grote boom en de schaduw is heerlijk. Het is nu kwart over vier en je merkt dat de kinderen moe worden. Ze hebben natuurlijk niet hun middagslaapje gehad en dat breekt ze nu op. Ze zijn niet lastig o.i.d. maar ze komen bij ons zitten terwijl er zoveel om hun heen te doen is. We nemen nog een ijsje en rond kwart voor vijf gaan we even een patatje eten. Waarschijnlijk zijn ze dadelijk zo moe dat ze in de auto in slaap vallen, en dan kunnen ze beter gelijk naar bed, dan dat we dan thuis nog wat moeten eten. Nadat we heerlijk hebben gegeten hebben we besloten om dit 1 keer per jaar te gaan doen. 1 keer per jaar een kidsdag. Je mag alleen mee als je kinderen hebt t/m 16 jaar. We kunnen niet wachten tot de volgende kidsdag!
Terwijl wij dit aan het bespreken waren, was Damian er tussenuit geslopen. Hij liep hand in hand met een meisje van een jaar of 8. Ze vertelde dat hij bovenaan een trap stond. gereed om in een trapauto te stappen die op een baan rijd van 3 a 4 meter hoogte. Omdat hij waarschijnlijk zo graag wilde is Rianne hier met hem dan maar in gegaan.
Zo komt aan alle leuke dingen een eind en zo ook ons dagje aan de Linnaeushof. Als alles weer ingeladen is beginnen we aan de terugreis. In mijn hoofd draait een film terug van de dag. Ik zie hierin de glunderende/lachende/intens genietende kinderen. Maar ook de ouders glunderen. Wat is het toch fijn om ook weer eens een keertje klein te zijn!

[album:5:c]