Tja het is alweer een week of 3 geleden, maar dit zou 'ons' weekend worden. Damian ging logeren bij Oma, en hierbij hadden we gelijk de gedachte dat als Fenna er ook niet zou zijn, dat we dan een heerlijk weekend voor ons tweetjes hadden. Uitslapen, uit eten, naar de film, hmmm heerlijk. Onze huismussen Richard en Angelie waren zo bereidwillig om dat weekend Fenna bij hun te laten logeren, dus ons weekend kon van ons niet meer stuk. Nou ik zal jullie de details maar niet allemaal vertellen, maar nieuwe buren (boren, timmeren) bracht weinig terecht van uitslapen. Na 1,5 uur in de file in R'dam omdat de maastunnel was afgesloten boorde deze file ook nog eens ons heerlijk uit etentje door onze neus, en Fenna was ook nog eens niet te genieten, dus Die kwam ook zondag weer vroeg richting Zwijndrecht. Gelukkig hadden we onze film nog, waar bij niks mis was gegaan. Ik dacht nog ben blij dat dit zonder problemen is verlopen. Vandaag werd ik blij verrast. Ik zie iets en denk nog even terug aan dat weekend. Omdat we voor de film zouden gaan eten, en we van mening waren dat het nu nog niet zo druk is bij de bioscoop, gaan we voordat we gaan eten eerst even de kaartjes ophalen. Het is gelukkig nog niet druk bij de bioscoop als we aankomen zet ik de alarmlichten aan en Rianne stapt uit om de kaartjes op te halen. Na 1 minuut denk ik, waarom blijft die auto nou naast mij staan. Ik kijk opzij en zie en witte vlek, ik kijk wat hoger en zie dat het een busje is. Een gesnorde en ietwat geirriteerde man wijst op mijn raampje. Ik draai (druk op de knop) en mijn raam zakt langzaam naar beneden. Gaat u nog een parkeervak opzoeken zegt de man. Ik kijk op het busje en zie: Parkeerbeheer! Ik geef de man een vriendelijke glimlach, maar hij blijft nors kijken en vertel hem dat ik dat inderdaad zo gaat doen. In mijn achterhoofd had ik hele andere plannen, maar dat ga ik die nors kijkende besnorde man natuurlijk niet vertellen. De man draait (hij wel hahaha) met veel moeite zijn raampje dicht. Ik zie de man rood worden dan de inspanning. Ik blijf het busje volgen, totdat zijn achterlichten 500 meter verder de hoek omdraaien. Ik kijk even of ik Rianne aan zie komen, maar nog geen teken dan Rianne of de kaartjes. Wat schertst mijn verbazing als ik na 1 minuut weer zo'n grote witte vlek in mijn ooghoeken zie. Ik denk: Ik speel even voor randdebiel en heb geen idee dat die besnorde mijnheer weer naast mij staat. Ik probeer niet te veel op te kijken, en doe druk of ik wat aan het invoeren ben op mijn telefoon. Stiekem kan ik het niet laten en zie de man druk wijzen naar mijn raam. Hij is nu niet alleen nors, maar de kleur om zijn snor begint nu ook langzaam een beetje rood te worden. Ik ben nog steeds gek, dus heb ze echt nog niet gezien. De man roept door zijn raampje, maar ik had die van mij natuurlijk netjes dicht. Voordeel van Ford is dat het volume van de radio aan het stuur zit. Nu zat mijn hand daar toch al, en het kost me geen moeite de volume iets harder te zetten. De man ontploft bijna, en snauwt tegen zijn chauffeur. Ik zie het busje achteruit rijden en gaat achter mijn auto staan. De besnorde norse man met nu wel een heel erg rood hoofd stapt uit en baant zich een weg naar mijn auto. Ik schrik me helemaal lam als de deur open gedaan wordt en Rianne instapt. Ik glimlach en zeg: Je bent net op tijd! Ik rij gelijk weg, en in mijn binnenspiegel zie ik dat de man tot op minder dan een meter van de auto afwas. Wat was er vraagt Rianne. Oh zeg ik, hij vroeg of ik wou parkeren! Ik zie de man naar het busje rennen en ze beginnen de achtervolging. Gelukkig voor mij springt het stoplicht na mij op rood, en gniffelend denk ik hoe de man uit zijn pan aan het gaan is in het Parkeer beheer busje. Waarschijnlijk gniffelt de besnorde man nu, want toen ik vandaag thuiskwam lag er zo hele mooie enveloppe. Die pisvlek heeft gewoon een parkeerboete uitgeschreven van 50 euro! Het had zo leuk weekend moeten worden 
Vandaag kreeg ik echt kippenvel. Om duidelijker te kunnen zijn, zal ik eerst een uitleg geven wat kippenvel nu eigenlijk is:
De huid is het grootste orgaan van je lichaam en beschermt je tegen warmte, kou en beschadiging. Als het weer kouder wordt, waarschuwt je lijf je als je te weinig kleren draagt. Elke haar in de huid zit vast aan een spiertje, dat die haar recht overeind kan trekken. Bij (zoog)dieren werkt het zo: als die haartjes rechtop gaan staan, krijgt de ‘vacht’ meer volume. De warme lucht rond de huid wordt op die manier beter vast gehouden. In de loop van de tijd zijn wij mensen kleren gaan dragen om op de kou voorbereid te zijn, maar dat oude signaal werkt nog steeds. De haren komen overeind, alleen zorgen ze nu niet meer voor warmte-isolatie.
Niet alleen kou leidt tot kippenvel. Als iemand met nagels over een schoolbord krast, of als je heel ergens heel erg van schrikt, kunnen de kleine spieren onder je huid ook reageren. En omdat je er dan een beetje uitziet als een geplukt kip, noem je die rare pukkeltjes ‘kippenvel’.
Vooral dat laatste “als je ergens heel erg van schrikt” had te maken met mijn kippenvel.
Voor de lunch belde ik nog even met Rianne om te vragen hoe het met de kids ging. Dit is een interesse omdat je van je kinderen houdt en graag wil weten hoe het gaat.
Na dit gedaan te hebben, denk ik terug aan afgelopen zondag. Ik was met Damian een stukje gaan fietsen en onderweg kwamen we langs de benzinepomp. We hebben hier samen een ijsje gekocht en hebben een half uur voor de benzinepomp in het zonnetje op betonnen paaltjes gezeten en genietend van elkaar en natuurlijk ons ijsje.
Met deze gedachte sla ik de krant open en lees het verhaal van een familiedrama in Haarlem. Een man van 32 dood zijn schoonmoeder en gaat met zijn 2 kinderen van 4 en 6 dacht ik weg. Iets verder lees ik dat een voorbijganger ziet dat de man met zijn hevig tegenstribbelende kinderen het spoor oploopt en waarbij ze overreden worden door de aanstormende trein en komen te overlijden.
Vooral het zinnetje ‘tegenstribbelde kinderen’ bezorgt mij de kippenvel. Ik voel bijna zelf de angst die die kinderen gehad moeten hebben. Ik heb er echt geen woorden voor dat iemand dit kan doen. Ohh wat ben ik blij dat ik zielsveel van mijn kinderen hou.
Afgelopen zondag zijn we naar Rockanje geweest. Hier is een strand, en wat is leuker voor die kids, dan met een emmer en een schep heerlijk helemaal uit je bol te gaan in het zand.
Vandaag heeft Fenna zich prima vermaakt. Ze heeft heerlijk lopen kruipen op de vloer, alles waarmee ze spelen kon, daar heeft ze mee gespeeld. Het is een heerlijk kind, totdat er iets niet zint. Ze kan me dan toch een keel op zetten. Ze komt zelfs boven het luchtalarm wat elke eerste maandag van de maand afgaat uit. Mama dacht Fenna eens lekker in bad te doen, dus zat om 10:15 Fenna heerlijk in een bad te doen. Damian was lekker aan het spelen, dus dat moet goed komen.
Zo komen mama en Fenna weer heerlijk fris en schoon beneden.
Na een half uurtje wil Fenna met de ‘welbekende’ ballenboom spelen, maar het lukt haar niet. Ze zet een keel op en mama komt maar even kijken wat er aan de hand is. Geen ballen en een beteuterend kijkende Fenna. Na in de kast, onder de bank, buiten, vaatwasser, gaat mama dan maar aan Damian vragen waar de ballen zijn.
Ik heb ze in het monster gestopt zegt Damian glunderend en liefdevol wijzend naar de bassspeaker van ons dolby surround setje.
In de bassspeaker zit inderdaad een mooi rond gat. Erg goed gedaan, want de bass die er uit komt is helemaal top. De ballen die in dit gat gaan zijn helaas wat minder.
Zo staat mama enkele minuten later heel de box uit elkaar te schroeven om de ballen er uit te halen.
Onder het open schroeven vraagt Damian aan mama of hij boven mag spelen op zijn kleed. Damian heeft een kleed met wegen, en huisjes. Erg leuk voor hem om mee te spelen.
Als mama na enige tijd, al helemaal geen geluid meer hoort, dan is het toch wel even tijd om te gaan kijken wat meneer nu weer uitspookt.
Bovengekomen kan mama Damian niet vinden. Maar uiteindelijk heeft ze hem dan toch gevonden.
Toen ze hem zag, was het gedoe met de ballen al weer weg, en kon mama het niet laten om even de camera te gaan halen en een foto van dit tafereel te maken:
En dan nog in ons bed, en op MIJN plekkie !!!! Wat maakt dat toch weer een hoop goed!
Vandaag heeft er weer een wonder plaatsgevonden. Ze noemen dit wonder een maansverduistering. De aarde draait dan voor de zon, en zodoende zie je eventjes de maan niet meer. Nu stonden Angelie en ik natuurlijk net te roken buiten toen we dit op het nieuws zagen en besloten om om 23:45 dan maar een sigaretje te gaan roken. En inderdaad net op tijd konden we nog de maansverduistering zien. we waren eigenlijk zo onder de indruk dat ik snel even het fototoestel heb gepakt en een foto van dit mooie wonder heb gemaakt.
Ik hoop dat jullie net zo onder de indruk zijn als wij op dat moment waren.
Hier komt de foto:
