Tja daar zit ik dan vrijdagavond om 10 voor twaalf dit nog even te schrijven. Ik lag eigenlijk al in bed, maar het moest, ik moest er uit om dit stukje te gaan schrijven. Waarom geen idee! De emotie? Misschien wel, maar het raakt me en laat me niet los. Het houdt me vast in gedachten en blijf er over nadenken. Het moet er uit. Het wil schreeuwend naar buiten. En ja dan zit je inderdaad om tien voor twaalf op de bank op RIanne haar laptop nog even dit te schrijven.

Muziek is mooi, muziek is emotie, muziek kan je raken en je van de kaart brengen. Muziek kan je emoties helemaal tot uiting laten komen. Het kan met films (De tranen rollen over mijn wangen als in de film: “De Champ” het zoontje tegen zijn vader die de bokswedstrijd niet heeft overleeft roept: Kom papa wakker worden, kom nou wordt wakker, papa kom!
Bij muziek moet je wel van goede huize komen om iets te weeg te brengen bij mij. Ik heb 1 nummer waar ik kippevel van krijg. Dit nummer is van Witney Houston – I believe the childeren are our future.
Maar deze week!! Ik heb er 1 bij gekregen. En deze maakt meer in mij los dan ik dacht. Zoveel zelfs dat ik op vrijdagavond om tien voor twaalf nog naar beneden kom, om dit te schrijven.
Wat een ontzettend, ontzettend mooie tekst en heel mooi gezongen.
Je moet denk ik kinderen hebben om de impact van het liedje op mij goed te kunnen begrijpen, maar als je geen kinderen hebt, dan begrijp je het misschien ook wel.
Ik heb er met tranen in mijn ogen mee in de file gestaan toen het gedraait werd. (wat zullen de mensen naast mij wel niet gedacht hebben, maar ik had er op dat moment schijt aan) En net heb ik het nog even opgezocht op YouTube en weer kreeg ik een brok in mijn keel.

Je moet het echt luisteren als je niet gestoort kan worden en je moet je even helemaal terugtrekken in gedachten. Als je dat gedaan hebt, klik dan op ondertaande video. Vergeet natuurlijk niet je geluid aan te zetten;

Het gebeurd niet vaak, of bijna nooit, maar dit raakt me diep!
Fenna voor jouw